نیایش از کلام جبران خلیل جبران :

شما هنگام سختی دعا می کنید و در هنگام فقر زبان به نیایش می گشایید.کاش در روزگار نعمت و شادی نیز دعا می کردید.زیرا حقیقت دعا جز این نیست که شما هستی خویش را در اثیر آسمانی و اکسیر زندگی گسترش می دهید.وقتی دعا می کنید شما به معراج می روید پس بگذارید زیارت نامرئی شما از این معبد به خاطر چیزی جز وجد و شادی و همراز شدن با جان جهان نباشد.همین که به حریم این معبد پنهان وارد شوید شما را کافی است.من نمی توانم شما را دعایی بیاموزم و کلماتی تعلیم کنم که بدان خدا را نیایش کنید.خداوند به کلمات شما گوش نخواهد کرد مگر آن کلمات را خود بر زبان شما جاری کند.ای پروردگار ما- ما نمی توانیم چیزی از تو بخواهیم-زیرا تو نیاز های ما را نیک می دانی پیش از آنکه نیاز ها در ما زاده شود.نیاز حقیقی ما تویی و اگر تو خود را بیشتر به ما دهی همهء آرزوهای ما را برآورده کرده ای.

) جبران خلیل جبران)

کلام جبران خليل جبران

کلام جبران خليل جبران

 

هر بار که دو عاشق با هم ملاقات می کنند.در حقيقت چهار آوا هستند که سخن می گويند.دو تا از آنها که مرئی هستند رابطه ای متفاوت از دو آوايی دارند که نامرئی هستند.
شايد دو آوای مرئی مشغول بحثی خشونت بار در زمينه مسائل مادی باشند اما ارواح آنها در صلح هستند و آرزو دارند که به يکديگر نزديک تر شوند.

يک بار به زندگی گفتم: دوست دارم صدای مرگ را به گوش بشنوم.
آن گاه زندگی صدايش را اندکی بلند تر کرد و گفت: هم اينک تو صدای مرگ را می شنوی!!

عشق تنها آزادی در دنياست زيرا چنان روح تعالی ميبخشد که قوانين بشری وپديدههای طبيعی مسير آن را تغيير نميدهند.

حقيقت آدمهاآن نيست که بر شما آشکار ميکنند بلکه آن است که از شما آشکار کردنش بر شما عاجزند وبنابراين اگر ميخواهيد آنها را بشناسيد به آنچه ميگويند گوش ندهيد بلکه به آنچه ناگفته ميگذارند گوش بسپاريد.

بهترين بخش را در هر فرد جستجو کن.
و اين را به او بگو.

آزادي ما رابه سفره اش دعوت ميکند تا از غذاهای مطبوعش بخوريم و از نوشيدنيهاي گوارايش بنوشيم؛اما وقتی بر سفره اش مينشينيم حريصانه ميخوريم و شکم هامان را پر ميکنيم.

همواره به آسمان چشم می دوزم
تا فقط نور را ببينم
و هرگز به پايين نمی نگرم
تا شاهد سايه ام باشم
اين حکمتی است
که انسان بايد بياموزد.