قدر شناسي و تشكر ؛ دو واژه اي كه دير استفاده ميشود و از رموز موفقيت است  .

  

 آيا هرگز متوجه شده ايد كه بعضی ها  اغلب فقط راجب خوبي هاي كساني حرف مي زنند كه حضور ندارند ؟ و سوال اینکه چرا به ديگران مي گوئيم ؟ چرا به خود شخص نمي گوئيم ؟ چرا اين حس قدر شناس بودن خود را از بين ميبريم ؟

به نظر ميرسد وقتي كسي ميميرد ؛‌ هركسي چيزي در باره خوبي هاي او ميگويد و سوال اينجاست كه اين مرده در زمان حياتش چقدر از تعريف ها و خوبي هايش را به گوش خود شنيده است ؟ آيا مردم بايد بميرند تا بفهميم آنها چقدر برايمان مهم بودند ؟

 

قدر شناسي ؛ آسانترين راه خشنودي ديگران است و ليكن تشكر لازمه و ضروري براي  قدر شناسي است در عرض چند ثانيه با نشان دادن قدر شناسي خود ؛ حقيقتا ميتوانيم ؛ روز شخصي ديگر را شاد و مفرح نمائيم  .

..........يادمان باشد آنچه در نماز و دعاها ميخوانيم و آنچه پيامبران وامامان و بزرگان  به ما آموخته اند ؛ قدر شناسي  و شكر نعمتهاي خداست و شكر نعمت ؛‌ نعمتت افزون كند و.......... به اصطلاح خودموني ؛ خدا از آدم با معرفت خوشش ميايد ........ .